Bellynesian i polinezijski ples

 POLINEZIJSKI PLES

Irena SertićPolinezijski ples sadrži mnogo stilova kao što su Tahiti, Tongo,Samoa, Fiji, Maori i Hawajski, a ples ima više svrha – pleše se za doček gostiju, u molitvama, za izazivanje neprijatelja, za zavođenje te za zabavu. Ovaj ples se pleše na tradicionalnu glazbu sa tradicionalnim instrumentima kao što su bubnjevi, školjke i harmonične flaute. Moderna tahićanska glazba sadrži i druge polinezijske ritmove te zapadnjačke melodije. Moderni polinezijski plesači kroz ovaj ples pričaju priče kroz pokret, fokusirajući se na ljepotu samih plesača. Polinezijski ples najčešće se izvodi solo (jedan plesač/plesačica), no često se pleše u grupama od više plesača. Postoji više stilova i varijacija polinezijskog plesa, no najpopularniji je Ote’a koji se izvodi u velikim grupama sa više ženskih ili muških izvođača. Najčešće se nose originalni tradicionalni kostimi. Aparima izvođači koriste pokrete rukama i dlanovima stvarajući geste i opisujući svakodnevni život i radnje s kojima se susreću kao npr.ribolov, zavođenje itd.. Hivinau je najlakši stil, tehnički najlakše izvodljiv, ali ne manje vizualno dojmljiv. Opisuje svakodnevni život i scene sa morskih obala.

Irena SertićPodaci nastanka polinezijskog plesa nisu poznati, a vežu se za drevni tahićanski narod koji je plesom slavio svoje obrede i ceremonije. Ples je postao popularan i važan kulturni izričaj među Tahićanima. Rani britanski kolonisti koji su pristigli na Tahiti, proglasili su taj ples provokativnim i uvredljivim zbog tradicionalnih kostima i senzualnih pokreta, te ga i ukinuli 1820-e godine. Polinezijski ples se ponovno vratio u ranim 20-ima. Tadašnji kostimi su dozvoljavali da se vide samo lice, stopala i dlanovi. Od 1950-ih, polinezijski ples se uvelike razvija i obnavlja svoje tradicionalne stilove pod utjecajem Europljana i religije. Danas je Tahićanski ples važan i jedinstven izričaj tahićanske kulture i povijesti. Od 1998.postoji Heiva natjecanje u polinezijskim plesovima koja potiče kreativnost i poštivanje tradicije, a plesač Gilles Hollande bio je odličan koreograf 1990-ih koji je načinio preokret u svijetu polinezijskog plesa, te ga učinio poznatim u cijelome svijetu.

Tipični kostimi polinezijskih plesačica uključuju suknju od trave ili rafije sa pojasom izrađenim od cvjetova. Najpoznatiji tahićanski cvijet zove se Tiare i njime se najčešće ukrašavaju kostimi plesačica. Kapice za glavu također se izrađuju od cvjetova, ali i od perja i slame. Muškarci imaju nešto drugačije kostime, od parea preko kukova, do „narukvica“ i „nanogvica“ izrađenih od trave ili rafije.

BELLYNESIAN

Egzotičnost polinezijskih plesova i senzualnost orijentalnog plesa stvorili su kombinaciju imena Bellynesian, novi i vrlo mlad fuzijski stil koji je u sebi objedinio dva plesa tako strašću slična, zamjetljive i izražajne tehnike, koju specifični kostimi koje plesačice Bellynesiana nose čine jedinstvenom ženstvenom kombinacijom . Bellynesian slavi moć žene, privlačnih zbog kostima i plesne kombinacije, ali najviše zbog ritma i duha koji ustvari zadržava oko publike.
Idejna začetnica ovog stila je Sonia Ochoa.